Bugün şehir yoğun bir rüzgârın etkisi altında adeta savruluyor.
Pencerelerin camında yankılanan eski bir şarkıyı duyar gibi oluyorum:
“İçeri gel, biraz soluklan… Dışarıdaki karmaşa, bir süreliğine unutulabilir.”
Evet, sevgili okuyucular… Bugün kendimize bir hediye verelim.
Bugün, dış dünyanın bitmek bilmeyen çekişmelerini, kirli siyasetin ağırlığını,
kırık dökük haberleri geride bırakarak,
ruhumuzu rüzgâra bırakıp, hayal kurmayı seçelim.
Kendimize şu basit ama önemli soruyu soralım:
“Ben, nasıl bir dünya istiyorum?”
İşte, bütün değişim bu küçük soruyla başlar.
Çünkü hepimizin içinde çocuk kalmış bir özlem vardır:
Adalet isteriz, sevgi isteriz, saygı isteriz.
Kendimize yapılmasını istemediğimiz hiçbir şeyi başkasına reva görmek istemeyiz.
Ve biliriz ki, insanlar kutsaldır;
fikirler ise yalnızca tartışılabilir.
İnançlarımıza zincir vurulamaz,
fakat düşüncelerimiz, karşılıklı diyaloglarda serbestçe ifade edilmelidir.
Hiçbir düşünce diğerine zorla giydirilmemelidir.
Zorla giydirilen her fikir, gün gelir can yakabilir.
Bu nedenle bugün, evimizin güvenli sıcaklığında,
kalbimize bir pencere açalım.
Hayal edelim:
Küçük şehirler, büyük umutlarla dolu.
Sokaklar kahkahalarla çınlıyor.
Kitaplar okunuyor, türküler söyleniyor.
İnsanlar, farklılıkları bir zenginlik olarak kucaklıyor.
Kimse kimseye üstünlük taslamıyor;
çünkü herkes biliyor:
Saygı, var oluşumuzun ilk hediyesidir.
Sevgili dostlar,
rüzgâr dışarıda ne kadar sert eserse essin,
bizim içimizde bir bahar filizlenebilir.
Çünkü umut, asla rüzgârla savrulmaz;
bilakis, en sert fırtınalarda kök salar.
Şimdi gözlerinizi kapatın.
Bir yelkenli hayal edin:
Dalga dalga ilerliyor bilinmez ufuklara.
İçinizdeki kaptanın hangi yıldızın peşinden gideceğine kendisi karar versin.
Unutmayın:
Özgürlük, bir yolculuktur;
varış noktası değil.
Size, düşlerle dolu bir hafta sonu diliyorum.
Evlerimizde umut büyüsün, gönüllerimizde iyilik çiçek açsın.
Ve her yeni rüzgâr, bizi biraz daha kendi gerçeğimize taşısın…
