Essex Üniversitesi ve Anglia Ruskin Üniversitesi’nden bilim insanları, egzersize yanıt olarak kişilerin kilo verdiklerini etkileyebilecek yeni bir araştırma gerçekleştirdi. Bu keşif, kişiye özel kilo verme programlarının geliştirilmesinde önemli bir adım olabilir.
Araştırmacılar, yaşları 23 ile 40 arasında değişen 38 gönüllü üzerinde bir çalışma yürüttü. Gönüllüler, kontrol grubu ve egzersiz grubu olmak üzere iki gruba ayrıldı. Egzersiz grubundaki katılımcılar, haftada üç kez 20-30 dakikalık koşular yaptı. Çalışmanın sonunda, koşu rutinini uygulayanlar kilo verdi. Ancak, kilo kaybı miktarı katılımcılar arasında önemli ölçüde farklılık gösterdi. Araştırmacılar, bu farklılığın nedenini anlamak için DNA testlerine başvurdu.
DNA testleri sonucunda, daha fazla kilo verenlerde daha yaygın olan gen varyantları tespit edildi. Ekip, daha fazla kilo kaybıyla ilişkili 14 belirli gendeki varyantları belirledi. Bu varyantların çoğuna sahip olan katılımcılar ortalama 5 kilo verirken, DNA’larında bu belirteçlerden daha azına sahip olanlar ortalama 2 kilo verdi. Araştırmacılar tarafından vurgulanan genlerden biri, PGC-1-a proteininden sorumlu olan PPARGC1A geni. En fazla kilo veren gönüllülerde bulunan bu genin, hücrelerin enerjiyi işleme ve yönetme şekliyle ilişkili olduğu biliniyor.
Bu çalışma, genetik faktörlerin kilo kaybında önemli bir rol oynadığını ve sağlıklı bir kiloda kalma hedefinin herkes için farklı bir süreç olduğunu gösteriyor. Kişiye özel yaklaşımların gerekliliği vurgulanıyor. Ancak, bu keşif genlerimizde kilo verme sihrinin olduğu anlamına gelmiyor. Araştırmacılar, kiloyu yönetmek için genetik yatkınlığın yanı sıra çaba ve eylemin de gerekli olduğunu belirtiyor.
İlginç bir şekilde, bu çalışmada tanımlanan “zayıf genlerden” beşi zeka ve depresyon dahil olmak üzere ruh sağlığında da rol oynuyor. Depresyon ve obezite arasında bir ilişki olduğu biliniyor ve çalışmalar ortak biyolojik nedenlere işaret ediyor. Bu ilişki karmaşık olsa da araştırmalar, güçlü bir genetik etki olduğunu gösteriyor. Araştırmacılar, kilo verme sürecinde genetik faktörlerin yanı sıra ruh sağlığının da göz önünde bulundurulması gerektiğini vurguluyor.
